dichten op locatie

gedichten


Ben Verschuren
dichter / schrijver
 
audiovisuele poëzie

brieven


  spreek de bek van de vogel  

Mijn hoofd in de wolken

kolkend' en schuimende

ruimende waterhozen;

de blozende zon verschuilt

zich achter het natte gordijn.

 

Steeds hoger, steeds verder, voort gaat mijn hoofd naar 't geloofde oord;

kijkend naar links, sturend naar rechts, slechts hier en daar een paar minuten stil en dan weer voort.

 

Voort sturen mijn hersenspinsels

mij verder door schapende wolken

van mist, ijzel en sneeuw een

schreeuwende vijzel hij brijzelt mijn hoofd tot mottig gist.

 

Zo gaat het seconden, minuten,

uren, eeuwen tot aan de andere

kant van de zon mijn blonde

hoofd zich stoot aan het lot:

bestemming kasteel, mijn eigen slot.

 

Ik tuur om me heen, ik daal

naar beneên, het troostende

landschap beneemt me de lach;

hoe prachtig dit land van zand en klei zo dicht bij mij dat ik amper besef...

 

Hier was ik eerder, meerdere levens, eigenlijk altijd zo wijd

als de tijd verliep, zo diep mijn

gedachten ik was, ik ben, ik

kan, ik kon en kende exact het moment waar ik eerder begon.




 
          











































Ik ben niet vroeg gestorven zoals het dochtertje van de buurvrouw op wiens graf wij steeds werden gewezen als we over het kerkhof liepen.

 

Ik ben niet doodgegaan toen ik vijfenvijftig was, de leeftijd waarop mijn vader plotseling verdween; op dertien dagen na miste hij de bouw van de Berlijnse Muur die begon in de Bernauerstrasse waar mensen uit hun bovenraam sprongen en werden opgevangen in het vangzeil van de brandweer.

 

Ik ben niet overleden aan kanker zoals mijn vriend die zijn schaarse pensioendagen besteedde aan het afbouwen van zijn leven; we hebben samen nog gezongen en plaatjes gedraaid van Elvis en de EverlyBrothers, weet je nog?

 

Ik ben niet van plan mezelf op te heffen door in kritieke of depressieve fase door het luchtruim te vallen in een sensationele zweefduik tegen de zwaartekracht in en versneld om op het laatste moment uit mijn droom te ontwaken.

 

Toch,

 

word ik zo oud als mijn moeder die de kracht van honderd had en toch maar tweeëntachtig werd?

    info@benverschuren.nl